در ستایش ملکه ریاضیات


از تنفر تا عشق
کم نبوده اند ریاضی دانان بزرگی که زمانی از ریاضیات منتفر بوده باشند حتی به عقیده من هر چه ریاضی دانی خلاق تر باشد 
۶ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری

زندان

همیشه برایم سوال بود که چرا کسی را برای تنبیه به سلول انفرادی می اندازند! از آزادی هم دوست داشتنی تر است... 

تاریکی مطلق، سکوتمطلق، دمای زیر ۱۰ و بی نهایت زمان برای اندیشیدن!

کاش برای همیشه فراموش می شدم و جایی در بی وزنی کامل در منظومه ی دوری رها می شدم که نه نوری باشد نه صوتی نه کسی نه نیازی مادی...

زندان واقعی اینجاست!

۰ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری

تقدیم به دوستداران اتللو

بعد از چند سال تلاش فدراسیون اتللو ایران نهایتا تصمیم بر این شد که کتاب فارسی «اتللو، یک دقیقه آموزش یک عمر مهارت» به صورت رایگان در اختیار عموم قرار بگیرد.

۴ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری

رسم رسومات دوست نداشتنی :)

به قول استاد درس مبانی سیستم های دینامیکی نظم می تواند این گونه باشد که اتفاقات را پیش بینی کند... پیش بینی می کند که کی وارد سال جدید می شویم و... 

هیچ وقت نظم را دوست نداشتم یک جور هایی نقطه مقابل خلاقیت است همه چیز را یکنواخت و خسته کننده می کند. اکثر اوقات هیچ دلیلی برای منظم بودن وجود ندارد و صرفا یکجور رسم و رسومات و عرف های جاافتاده بیخود است

مثلا خانه تکانی :| سیستم چیدمان وسایل من این گونه است که یک تابع هش به خصوص در ذهنم وجود دارد که یک مختصات را به یک شی خاص اطلاق می کند در نتیجه وقتی که از خواب بیدار میشوم لنک راست جوراب می دانم کجاست و چشم بسته پیدا می شود و همچنین لنگ چپ ، شلوار جین ، برس مو ، کش مو ، شانه ریش و... :))

حال تصور کنید که تمام شلوار ها و لباس ها قرار باشد تا شده و در یک کشو قرار بگیرند بدیهی است که این یک ساختار استک گونه است و هر دفعه برای پیدا کردن یک شی باید کل استک طی شود و ما را با پیچیدگی زمانی مضخرفی درگیر می کند :| یا چرا باید شلوار ها از جایی آویزان باشند؟ :| شلوار های من همیشه شکل علامت بی نهایت کف اتاق افتاده اند هنگام تعویض شلوار کافی است قبلی را به شکل علامت بی نهایت در بیاوری پشت قبلی و بپری توی بعدی و بکشی اش بالا :)) حال افتضاح بودن زمانی که آویزان باشد یا تا شده باشد تصور کنید :|

من حداقل یک دلیل منطقی برای منظم نبودن دارم ، اما آنهایی که به نظم اعتقاد دارند چرا این همه لجبازانه بر این اصول پایبندند نمی دانم... افتضاح است، هر زمان که کسی جایی از خانه را مرتب کرد من وسایلم را گم کردم... :/ تازه توقع دارند که کمک هم بدهم :)) در رفتن از زیر این کار بسیار ساده است ، فقط کافی است کاری انجام بدهی که بقیه بگویند نمی خواهد کمک بدهی همین که اینجا نباشی کافی است :)) اما چرا باید اتاق خودم را مرتب کنم :| من حتی نمی توانم پشت یک میز مرتب و سازمان یافته درس بخوانم حالت تهوع می گیرم :| طبیعی است که آدمی با روحیات من از متناوب بودن تقویم هم چندان لذتی نبرد :) اما خب زمان زندگی ما را به پکیچ هایی مساوی تقسیم می کند... ۳۶۵.۲۵ روز که به آن سال می گویند :)

سالی که گذشت برای من سال عجیبی بود سالی پر از شکست ها و موفقیت ها پر از اتفاقات عجیب و غافلگیرانه پر از حس های جور و واجور در کل فک می کنم آدم بهتری شده باشم :) و خیلی بیشتر از یک سال بزرگ شده باشم ( نسبت به سال های گذشته خودم )

برای همه سالی سرشار از شادی و موفقیت آرزومندم :)

فرارسیدن ایام خوشگذرانی عید نیز مبارک :)

خوش باشید!

~~~~~~
۹ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری

من و زمستان

شعله های داغ این آتش سرد چه حس خوبی دارد

این عهدیست دیرین و عشقی ابدی

میان من و زمستانم

مان، مرو

×

۳ نظر موافقین ۸ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری

حال به هم زن ها

برای نمایش مطلب باید رمز عبور را وارد کنید
محمدمهدی طاهری

دلم برای کلاس هایش تنگ می شود

گرم ترین نقطه ی دانشکده ریاضی همان اتاق است :) وارد شدم با حالت کز کرده ای نشسته بود و کتش را دور خودش پیچیده بود. مثل همیشه سردش بود، همیشه فکر می کردم سلیقه اش در مورد لباس های با نقوش چهارخانه تاثیر سال ها تحقیقات در زمینه نظریه کدگذاری و ماتریس و جبرخطی باشد. یک بخاری برقی خاموش هم گوشه اتاق بود. با حالتی عصبی نگاهی به من انداخت دو دستش را به صورتش کشید و رو به من کرد و گفت « آدم را روانی می کنند، من دارم زور میزنم جبر ۲ بهشان یاد بدهم. باید بفرستیمشان دبستان» برگه ای را نشانم داد گفت به اسمش کاری نداشته باش، رویش نوشته شده بود یک به علاوه رادیکال پنج تقسیم به ۲ گویاست پس چند جمله ای فوق تحویل پذیر است. برگه ی دیگری را بیرون کشید این یکی بدتر بود تقریبا همان را نوشته بود صحیح است، دلم برایش سوخت از آن استاد هایی نیست که درسش را بدهد و برود. واقعا به قول خودش زورش را میزند تا دانشجو یاد بگیرد و دائما در تلاش این که شهود درستی را منتقل کند. برای من که یک استاد واقعیست. ۲۱ واحد کلاسی که با اون گذرانده ام جزو بهترین کلاس هایم بوده اند، در تمام لحظات کلاس می شد از ریاضی لذت برد :) برای ترم بعد هم قول ارائه جبرخطی ۲ گرفته ایم. شروع کرد به تصحیح برگه من، گرمم شد، کاپشنم را در آوردم، چند دقیقه بعد پیرهن رویم را هم در آوردم، با این که تیشرت نازکی به تن داشتم هنوز گرمم بود، مانده بودم که چه جوری سردش است. احتمالا او هم عکس همین نظر را در مورد من داشت و نگاه های چپ چپی از جنس هم بینمان رد و بدل شد... :)

تصحیح برگه تمام شد، احساس کردم حالش بهتر است، حداقل یک نفر برایش چرت و پرت ننوشته بود و کمی هم که شده تلاشش به هدر نرفته بود.

این موضوع بیشتر از نمره ای که گرفته بودم خوشحالم می کرد:)

پ.ن: کلاس شدیدا ضعیفی بود با ۹ دختر و ۲ پسر...

۱ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری

الهم اشفع کل امراض

دلم می خواد یه پست رمز دار بذارم توش درون مریض خودمو بریزم رو کاغذ و یه سری عادات و احساسات مسخره رو بریزم دور... دلم خوشه آدم احساسی ای نیستم و می تونم منطقی عمل کنم در حالی که از بالا که نگاه می کنم خیلی جاها احساسی عمل می کنم ولی یه احساسات وارونه، مخالف تمام احساسات آدمای دیگه ، واقعا منطقی که به خودم نگاه می کنم یه مریض واقعی ام -_- دلم می خواد تمام احساسات کج و کوله مو بریزم بیرون :/ و بزرگترین نقطه ضعف بشر رو برای خودم به نقطه ضعف کوچیکتری تبدیل کنم( توی اون پست میگم که منظورم دقیقا چیه) :) عنوانشم احتمالا باشه "حال به هم زن ها" چند بار سعی کردم بنویسمش ولی خیلی پرت و پلا میشه و شاخه هاش زیاد میشن و اون چیزی که انتظار دارم در نمیاد... باید چشمامو ببندم و فقط بنویسم... شاید به بعضی ها رمزشو دادم ، شایدم هیچ کس ، چون پست خطرناکیه، قطعا تنها نوشته ی تاریخ زندگیم خواهد بود که یه شناخت واقعی از خودم به خواننده میده، رک و صادقانه خواهد بود و با عنصر تخیل اصلا درگیر نیست و... :) شاید کارم احمقانه باشه ولی احساس می کنم بعضی چیزا باید به یه رقص تبدیل شن ، رقص مرگ ، رقص انگشتام روی کیبرد :)

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری

بهتر از هر سال بدتر از همیشه :)

یکی دوماه قبل از مسابقه روزهای پرکاری بودند پر از اتفاقات خوب و بد و تجربه های جدید که هر کدام به تنهایی جای کلی حرف دارند :) اما خب نه وقتش بود نه حوصله، من هم که همیشه تفریحاتم و وقت های آزادم زمان امتحانات است، طبیعی هم هست وجدان اجازه کاری جز پرداختن به امتحانات را نمی دهد اما واقعیت انجام همه ی کارهاییست که سایر اوقات مجالی برای انجامشان نیست ، حتی تابستان :) دو سفر خوب سه نفره به مشهد داشتیم و کلی خاطره :) تجربه اولین تدریس یک کارگاه طولانی ACM-ICPC خارج از کرمان ، که به تنهایی تجربه و سفر بسیار خوبی بود و باعث شد بعد از یک سال مجبور شوم رزومه ام که فقط یک فایل pdf از آن به جا مانده بود را بازنویسی و به روزرسانی کنم :) و کلی کانتست و خوش گذرانی های سه نفره :) بعد از مسابقات ریاضی تمام تمرکزم روی این مسابقه بود حتی ۴ درس ۴ واحدی برداشته بودم فقط روزهای زوج تا کلی وقت آزاد داشته باشم.

از پارسال قوی تر شده بودیم هر چند که تلاش امسالمان با تلاش پارسالمان قابل مقایسه نبود اما قوی تر بودیم، هر سه مان...

از هر سال بهتر بود :) سوالات خوب، رقابت جذاب با کلی رقیب قوی تر از همیشه، برگزاری خوب، تیشرت های خوشرنگ و با اندازه های مناسب، ابونتو، جای مناسب توی سایت، بادکنک های بیشتر، هوای بهتر و رفت و آمد راحتر، یک نفر همراهمان بود که تمام کار های اداری در طول و قبل از سفر را انجام می داد، همه چیز روی برنامه بود، روحیه مان هم خوب بود خلاصه این که همه چیز همه جوره بهتر از هر سال بود جز نتیجه‌ :)

تمام این تعریف ها برای این بود که هیچ جایی برای توجیه این نتیجه باقی نماند :) اما هر جور هم که می خواستی قبل از مسابقه حساب کنی نباید این نتیجه رخ می داد، بی شک بد ترین کانتست عمرم بود :) تقریبا ۲ هفته گذشته است، نتیجه بد بود اما تغییرات مهمی داشت. بد یا خوب بودنشان را فعلا نمی دانم ولی خیلی چیز ها قرار است تغییر کند :) فعلا همه چیز خارج از برنامه قبلی پیش می رود... شاید سال دیگر تیم "!?Heshki heshtow shode" را نبینیم، شاید ببینیم، فقط می دانم که همه چیز تمام شده است، پایان تلخ یک مسابقه برنامه نویسی، ACM-ICPC 2016 ، برای سه برنامه نویس که حالا از همیشه خسته ترند :) و حتی باعث می شود بیش از این رغبتی برای نوشتن حول مسابقه نباشد :)
۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری

خود مست پندار

سکوت برگریزانش شنو، مست شو، دیوانه شو

شمع خاموشش ببین، مست شو، دیوانه شو

موافقین ۹ مخالفین ۰
محمدمهدی طاهری